272. Dolor animi morbus gravior est, quam corporis

Smutek nie potrzebuje wielkich słów. Ma wiele twarzy. Jest gwałtowny, gdy przychodzi wiadomość, której nie chcieliśmy. Rozdzierający, kiedy kogoś bezpowrotnie tracimy. Zwyczajny, codzienny, szary jak listopad, niechciany towarzysz. Bezbrzeżny smutek jest tęsknotą za tym, co było, za tym, co mogło być i za tym, co się nigdy nie wydarzy. Jest dojmującą samotnością, niewidzialną granicą oddzielającą nas od innych. Jest cichym przypomnieniem, że marzymy, planujemy, przywiązujemy się, kochamy i tracimy, tracimy, tracimy… Nie ma brzegu, nie ma zapory, o którą mógłby się rozbić. Przypomina wieczną mgłę, przez którą niewyraźnie widać życie. Jest towarzyszem, którego nie da się oswoić. Jest karą za nadwrażliwość, biedę, brak możliwości, za samo istnienie. Nie pyta o pozwolenie, nie tłumaczy swojej obecności. Jego obecność wypełnia całą przestrzeń. Potrafi być nieruchomy, elegancki w swojej powściągliwości i brutalny jak kibol na ustawce. Nie wiadomo, gdzie się zaczyna, a gdzie kończy. Jest kłopotliwy, niepraktyczny, nieefektowny, nieprzystosowany do świata, w którym królują spełnienie, zadowolenie i hollywoodzki uśmiech. Nie zabiega o uznanie. Nie musi być głośny, żeby był prawdziwy. Nie musi mieć świadków, żeby istnieć.

Po prostu trwa.

Nie pójdę już do szkoły, do której chciałam chodzić. Nie nauczę się tego, czego chciałam się nauczyć. Nie pójdę już na wymarzone studia. Nie zamieszkam w ukochanym mieście. Nie będę wykonywać wymarzonej pracy. Nie założę już rodziny z normalnym człowiekiem. Nie urodzę szczęśliwego dziecka. Nie będę już nigdy z miłością mojego życia. Nigdy nie zamieszkam w wymarzonym domu. Nigdy nie będę zarabiać tyle, żeby swobodnie wiązać koniec z końcem między pierwszym a ostatnim dniem miesiąca.

I nigdy już nie uwierzę, że każdy jest kowalem swojego losu. Nie wszystko da się ominąć, przeskoczyć, osiągnąć. Nie wszystkie mury da się przebić głową. Nie wszystko zależy od nas. Na drodze stają decyzje rodziców, brak pieniędzy, obiektywny zbieg okoliczności, brak czyjejś dobrej woli, brak miłości, czyjeś decyzje, nieoczekiwane wypadki…

Smutek jest nieśmiertelny.

Po prostu trwa.