Smutek nie potrzebuje wielkich
słów. Ma wiele twarzy. Jest gwałtowny, gdy przychodzi wiadomość, której nie chcieliśmy.
Rozdzierający, kiedy kogoś bezpowrotnie tracimy. Zwyczajny, codzienny, szary
jak listopad, niechciany towarzysz. Bezbrzeżny smutek jest tęsknotą za tym, co
było, za tym, co mogło być i za tym, co się nigdy nie wydarzy. Jest dojmującą
samotnością, niewidzialną granicą oddzielającą nas od innych. Jest cichym przypomnieniem,
że marzymy, planujemy, przywiązujemy się, kochamy i tracimy, tracimy,
tracimy… Nie ma brzegu, nie ma zapory, o którą mógłby się rozbić.
Przypomina wieczną mgłę, przez którą niewyraźnie widać życie. Jest towarzyszem,
którego nie da się oswoić. Jest karą za nadwrażliwość, biedę, brak
możliwości, za samo istnienie. Nie pyta o pozwolenie, nie tłumaczy
swojej obecności. Jego obecność wypełnia całą przestrzeń. Potrafi być
nieruchomy, elegancki w swojej powściągliwości i brutalny jak kibol
na ustawce. Nie wiadomo, gdzie się zaczyna, a gdzie kończy. Jest
kłopotliwy, niepraktyczny, nieefektowny, nieprzystosowany do świata, w którym
królują spełnienie, zadowolenie i hollywoodzki uśmiech. Nie zabiega o uznanie.
Nie musi być głośny, żeby był prawdziwy. Nie musi mieć świadków, żeby
istnieć.
Po prostu trwa.
Nie pójdę już do szkoły, do
której chciałam chodzić. Nie nauczę się tego, czego chciałam się nauczyć.
Nie pójdę już na wymarzone studia. Nie zamieszkam w ukochanym mieście. Nie będę wykonywać wymarzonej pracy. Nie założę już rodziny z normalnym człowiekiem. Nie urodzę
szczęśliwego dziecka. Nie będę już nigdy z miłością mojego życia. Nigdy
nie zamieszkam w wymarzonym domu. Nigdy nie będę zarabiać tyle, żeby
swobodnie wiązać koniec z końcem między pierwszym a ostatnim dniem
miesiąca.
I nigdy już nie uwierzę, że
każdy jest kowalem swojego losu. Nie wszystko da się ominąć,
przeskoczyć, osiągnąć. Nie wszystkie mury da się przebić głową. Nie wszystko
zależy od nas. Na drodze stają decyzje rodziców, brak pieniędzy, obiektywny
zbieg okoliczności, brak czyjejś dobrej woli, brak miłości, czyjeś decyzje,
nieoczekiwane wypadki…
Smutek jest nieśmiertelny.
Po prostu trwa.
