259. Jak to?!

Serio?

Wakacje naprawdę się skończyły?!

O, ja chromolę!

Accidenti e culo, e puttana, amen!

Teraz pozostają tylko fobia szkolna, marazm i apatia.

Nie chce mi się nawet pisać o tym, gdzie byłam na wakacjach - z okazji wymienionej powyżej.

258. Dwie strony medalu

Za zimno, za ciepło, za twardo, za miękko, za głośno, za cicho, za drogo, za tanio, za szybko, za wolno, za smutno, za wesoło, za blisko, za daleko, za sucho, za mokro, za wysoko, za nisko, za wcześnie, za późno, za słodki, za kwaśny, za słony, za gorzki, za mądry, za głupi, za lekki, za ciężki, za krótki, za długi, za luźny, za ciasny, za ładny, za brzydki, za chudy, za gruby, za łatwy, za trudny, za młody, za stary, zbyt banalny, zbyt oryginalny, zbyt miły, zbyt nieprzyjemny, zbyt kulturalny, zbyt arogancki…

Tradycyjnym sportem narodowym Polaków jest ponoć narzekanie. Mówi się, że jesteśmy w tej dziedzinie mistrzami i pewnie jest to prawda. Jak powszechnie wiadomo, mistrzowie sportowi zdobywają medale.

Należy jednak zwrócić uwagę na to, że każdy medal ma dwie strony.

Pierwsza Strona Medalu głosi, że nie lubimy osób narzekających. Narzekanie jest nielubiane, niepożądane, niechciane, złe. Odsuwamy się od ludzi, którzy narzekają i  sami uważamy, żeby nie być postrzeganymi jako osoba ciągle lamentująca. Boimy się, aby nie zarzucono nam negatywizmu. Przeszkadzają nam pesymizm, marudzenie, niedocenianie tego, co się ma. Komunikat „nie narzekaj” wzbudza w nas poczucie winy i wpędza w zamykanie się w sobie. Osoba, która to mówi, sygnalizuje przez to, że nie jest gotowa do udźwignięcia twojego problemu. Ludzie narzekający irytują i przygnębiają innych, którzy podświadomie chcieliby pomóc, a nie mają takiej możliwości.

Druga Strona Medalu wygląda tak. W epoce, w której każe się nam myśleć pozytywnie i starać się o „pozytywne wibracje”, psychologia wydaje niepopularną opinię: narzekanie jest zdrowym sposobem wyrażania tego, co się czuje i jakie ma się potrzeby. Jest narzędziem dającym wgląd w to, co jest dla nas ważne i pełni dobrą funkcję emocjonalną. Pozwala wyrazić smutek, niezadowolenie, złe samopoczucie, prowadząc wręcz do terapeutycznego oczyszczenia się z frustracji.

Zdaję sobie sprawę, że jestem pesymistką, przywaloną dodatkowo ponad dwudziestoletnią depresją. Stąd mam tendencje do narzekania i świadomość, że dla innych może to być upierdliwe. Staram się nad tym pracować i panować, ale wiadomo – czasami człowiek musi, inaczej się udusi.

257. Bogowie (nie) lubią pielgrzymów?

- 16 sierpnia 2026 r., Węgry. Autokar z powracającymi nocą do domów z Medjugorie polskimi pielgrzymami zsunął się z drogi, wpadł do rowu i przewrócił się na bok, po czym stoczył się po bardzo stromym nasypie. Na miejscu zginęło 12 osób, a 47 zostało rannych, w tym 10 osób znalazło się w stanie krytycznym.

- 22 lipca 2007 r., okolice Grenoble. Polscy pielgrzymi wracali z wyprawy do sanktuariów maryjnych. Autokar, pokonując stromy odcinek górskiej trasy, wypadł z drogi na ostatnim zakręcie i runął z mostu w 15-metrową przepaść. Śmierć poniosło 26 osób, a 24 zostały ranne. Brakowało ciał pielgrzymów, którzy wpadli do rzeki Romanche i utonęli albo znaleźli się w jej nurcie już martwi.

- 1 lipca 2002 r., Węgry. Autokar z 51 pielgrzymami zmierzającymi do Medjugorie najechał na rondzie lewym kołem na wysoki krawężnik, przewrócił się, dachował, po czym wpadł do rowu. Zginęło 20 osób, a 31 zostało rannych.

- 30 września 2005 r., Polska, Jeżewo. Młodzież szkół średnich udawała się na pielgrzymkę do Częstochowy. Podczas manewru wyprzedzania autokar zderzył się czołowo z ciężarową lawetą. W tym samym momencie na jego pokładzie wybuchł pożar, który błyskawicznie objął cały pojazd. Zginęło 13 osób, tj. 10 maturzystów i 3 kierowców.

- 6 sierpnia 2022 r., Chorwacja. Polski autokar wiozący pielgrzymów do Medjugorie z dużą prędkością zjechał z autostrady, przerwał barierki i uderzył w betonowy przepust. Zginęło 12 osób (w tym obaj kierowcy), 32 zostały ranne (w tym 19 w stanie ciężkim).

- 20 sierpnia 2024 r., Iran. Muzułmańscy pielgrzymi z Pakistanu byli w drodze do Iraku, do świętego miasta Karbala. W wypadku autokaru zginęło 28 osób, 23 zostało rannych, w tym 14 w stanie ciężkim.

- 28 marca 2024 r., RPA. Autokar z chrześcijańskimi pielgrzymami należącymi do Kościoła Syjonistycznego uległ potwornemu wypadkowi. Przebił barierę na moście nad przełęczą, spadł z 50-metrowej wysokości w przepaść, stanął w płomieniach i całkowicie spłonął. Zginęło 45 pielgrzymów i kierowcy, a jedyną ocalałą osobą była 8-letnia dziewczynka.

- 27/28 marca 2023 r., Arabia Saudyjska. Autokar z muzułmańskimi pielgrzymami zdążającymi do Mekki i Medyny zderzył się na moście z innym pojazdem. Zginęło 20 osób, 29 zostało rannych.

- 11 września 2018 r., Indie. Autokar wiozący hinduistycznych pielgrzymów ze świątyni Anjaneya Swamy najechał na próg zwalniający, kierowca stracił panowanie nad pojazdem, który przekoziołkował kilka razy i spadł do głębokiego wąwozu. 55 osób straciło życie, a ponad 30 zostało rannych. Autobus był przeładowany, co dobrze świadczy o pielgrzymujących.

- 22 kwietnia 2015 r., Nepal. 17 hinduskich pielgrzymów zginęło w drodze powrotnej ze świątyni Śiwy – Pašupatinath w Katmandu, a ponad 30 zostało rannych. Autobus zjechał z autostrady i spadł w 300-metrową przepaść.

- 30 maja 2023 r., Kaszmir. Autobus z pielgrzymami stoczył się z wiaduktu na krętej, stromej drodze górskiej. Zmierzali do sanktuarium Vaishno Devi poświęconej hinduskiej bogini Mata Rania. Co najmniej 10 osób zginęło, a 55 zostało rannych.

- 29 maja 2019 r., Meksyk. Katoliccy pielgrzymi wracali z sanktuarium Matki Boskiej z Guadalupe. Autokar zderzył się z ciężarówką przewożącą paliwo. Doszło do tego na wymagającym, górzystym odcinku drogi o dużym nachyleniu i ograniczonej widoczności. Oba pojazdy natychmiast stanęły w płomieniach i doszczętnie spłonęły. 21-23 osób spaliło się żywcem, a 30 zostało ciężko rannych.

To tylko niewielka część tragedii pielgrzymów na całym świecie. Wydawałoby się, że komu jak komu, ale ludziom tak bardzo oddanym bogom takie nieszczęścia absolutnie nie powinny się przydarzać. Jednak świat nie działa w  taki sposób, jaki wyobrażają sobie wierni. Nie ma najmniejszego znaczenia, jak bardzo chcą swojej wizji rzeczywistości opartej na jakiejś sile wyższej, która niezmiernie ich kocha i nad nimi czuwa. Religijna wiara sprowadza się do ciągłego zaprzeczania rzeczywistości i wypieraniu ze świadomości realiów rzeczywistego świata. Zadziwiające jest, że po każdej tragedii religie wychodzą z nich bez szwanku! Pod ich wpływem człowiek może uwierzyć w każdy absurd. Przykładem może być na wpół spalona figura Matki Boskiej z wypadku w okolicach Grenoble. Nazwano ją Madonną Cierpiącą z Dziećmi Swymi i umieszczono w kościele – nomen omen – pod wezwaniem Miłosierdzia Bożego w Stargardzie. Pytanie tylko, PO CO w ogóle pielgrzymi i ich przedmioty kultu muszą cierpieć!

Nie lękajcie się, katolicy, którzy chodzicie/jeździcie/latacie na pielgrzymki. Wasze dusze muszą hartować się w ogniu boskiego miłosierdzia.

Visille pod Grenoble /zdjęcie z Internetu/

256. Normalnie to już było

Nie rozumiem, co tu (w naszym popieprzonym kraju) się odjaniepawliło. Od dawna słucham na YouTube różnych podcastów, czasem oglądam filmiki. Było w miarę normalnie, ale do czasu. Od pewnego momentu moją uwagę przyciąga i bezmiernie wkurza nowa moda: wyciszanie albo gwiazdkowanie pewnych wyrazów. Na przykład: „narkotyki”, „seks”, „samobójstwo”, „zabijać”, „śmierć”, „Mefedron”, „kokaina”, „heroina”, „amfetamina”, „powiesić się”, „zgon”, dealer”, „pornografia”, „trup”, „gwałt”, „prostytucja”, „pobić”…

Dlaczego te słowa nagle stały się nielegalne? Jeżeli youtuber nie wygłuszy ich albo upubliczni je w formie pisanej (nawet na Facebooku to widać, nie trzeba youtubera!) i nie wygwiazdkuje, automatycznie zostanie zablokowany.

Co jest grane, do cholery?! Po jakiego grzyba to kontrolowanie, skoro nie są to nawet wulgaryzmy i skoro wszyscy tych słów używają, wszyscy je znają (nawet dzieci) i są w pełni legalne w języku polskim. Czy wymuszony zakaz sprawi, że rzeczy i zjawiska znikną? Co to ma być? Cenzura? Kolejny przejaw poprawności politycznej? Kolejna chora dyrektywa unijna? Czy zwyczajnie kogoś poj***ało?

Uważajcie, bo jeszcze blogi zaczną nam zamykać za napisanie o śmierci babci albo gwałcie na sąsiadce!

255. Niecodziennik cz. 14 pt. "No dobra"

1. No dobra. Sprawa się rypła, więc nie pozostaje mi nic innego, jak tylko się przyznać. Popełniłam otóż trzeci mój tomik wierszy pod wielce szacownym tytułem „Karuzela z wariatkami”, będący niejako kontynuacją drugiego („36 wariatek). Tomik, jaki jest, każdy widzi. Jeżeli ktokolwiek chciałby go ode mnie otrzymać, niech śmiało pisze na maila. Dwa poprzednie jeszcze mam w kilku egzemplarzach, więc też są dostępne. I to by było na tyle 😅.

2. Wzruszyła mnie Jotka. W odpowiedzi na wysłany Jej tomik sprezentowała mi swój pierwszy art journal. Odebrałam to tak, jakby oddała mi swoje dziecko. Ja sama chyba nie potrafiłabym zdobyć się na taki heroizm. Jak w wierszu Stanisława Młodożeńca „Futurobnia”: „[…] cudzodajesz utwojenia […]”. Jotko, jeszcze raz Ci dziękuję! Twoje prace zajmują na półce poczesne miejsce, pierwsze przed moimi.

3. W hipermarkecie E. Leclerc zaobserwowałam takie oto zjawisko. Czy ktoś mógłby mnie uświadomić, które to są te grzyby? Te pomarańczowe, czy może te  żółte?

254. Ciepły trup

 

253. Jątrew, szurzy i paszenog

W przedostatnim moim poście Iwona Zmyślona użyła rzadko już dzisiaj spotykanego wyrazu „świekra”. Wzruszyło mnie to i spodobało mi się, więc pogrzebałam głębiej. A gdy się już dogrzebałam, to dym z czachy poszedł i mózg stanął mi w poprzek. No bo tak:

Moja Psiapsi mówi takie dziwne rzeczy jak „stryjenka” i „wujenka”, co u nas w ogóle nie funkcjonuje. W codziennej mowie używam wyrazów: „mama”, „tato”, „teściowa”, „teść”, „siostra”, „brat”, „babcia”, „dziadek”, „ciotka”, „wujek”, „kuzyn”, „kuzynka” i na tym koniec. Tymczasem są to spore uproszczenia, które dokonały się w języku z biegiem czasu. Niektóre nazwy pokrewieństwa i powinowactwa przechowują jeszcze gwary ludowe, ale chyba też już coraz mniej. Tymczasem dawniej przywiązywano dużą wagę do stopni pokrewieństwa i powinowactwa, co znajdowało odbicie właśnie w mowie.

W okresie staropolskim rozróżniano przede wszystkim podział na „kądziel” i „miecz”. Krewni „po kądzieli” to rodzina ze strony matki, a „po mieczu” – ze strony ojca. I teraz tak.

Przodkowie matki to „kognaci”, a ojca – „agnaci”. Już w tym momencie czuję się, jakbym rozpoczynała naukę zupełnie obcego języka w Duolingo.

Im dalej w las, tym więcej drzew. Mama i tato to „macierz” i „ojciec”. Ok, może być. Ale już ich dzieci to „czędo”, bez względu na płeć. Wnuki to „wnęka” i „wnęk”, a dziadkowie – „babka” i „dziad”. Jak mogłabym mówić na mojego ukochanego dziadka „dziadu”?!

Rodzice żony nazywali się „cieścią” i „cieściem”, natomiast rodzice męża „świekrą” i „świekrem”. Swoją synową nazywali „snechą”, snecha zaś na siostry męża mówiła „zełwy”, a na braci „dziewierze”. Nadążacie? Bo ja już nie 😅. Jeżeli bracia męża mieli żony, były to „jątrwie”. Z kolei dla męża siostra jego żony była „świeścią”, a brat „szurzym”. Mąż świeści to „paszenog” (w tym momencie ocieram pot z czoła)… I jedziemy dalej.

Brat ojca był „stryjem”, jego żona „stryjenką”, a brat matki „wujem” (analogicznie jego żona to „wujenka”).

Dzieci rodzeństwa to „nieściora” i „nieć”, zamienione później na „synowicę” i „synowca” (potomstwo brata) oraz „siostrzeniec” i „siostrzenica” (dzieci siostry).

Mąż ciotki to „pociot” lub „naciot” (za nic nie powiem tak wujkowi !), a kuzynostwo to „pociotki”.

Mąż siostry to „swak”. Siostry babki nazywano „praciotkami”, a braci dziadków „wielkimi stryjami” lub „wielkimi wujami”.

Pozostawiam Was zapewne z bólem głowy, przepraszam, nie chciałam! Sama po napisaniu tego tekstu mam we łbie cyrk, a w doopie karuzelę.

252. 4 sekundy do...

Poprzedni post był taki bardziej na luziku, w dzisiejszym spróbuję się skupić na zjawisku dotyczącym tylko ludzi, które określiłam mianem „pierwszego wejrzenia”, a które wyjaśniają psychologia i socjologia, nazywając je „pierwszym wrażeniem”.

Gdzieś kiedyś przeczytałam, że przy podejmowaniu decyzji, czy w przyszłości będziemy lubić daną osobę, czy nie, istotne jest „pierwsze wrażenie”. Podobno wystarczą sekundy, żeby zadecydować o dalszych relacjach między dwiema osobami. Zgodnie z tą teorią wystarczy czas nieprzekraczający 7 sekund, aby się zdecydować, czy polubi się tego kogoś, czy nie. Ilekroć ocieram się o ten temat, przypomina mi się ewidentny przykład z mojego doświadczenia:

Eks nacisnął mały, okrągły przycisk dzwonka. Tuż przed moim wystraszonym nosem otworzyła drzwi nieco niższa ode mnie, korpulentna, siwowłosa kobieta.

- Dzień dobry...

- Dzień dobry – padła odpowiedź. Mocnym, ale miłym, jakby zakatarzonym głosem. Potem pamiętam już tylko, jak – pchnięte jakimś niewytłumaczalnym impulsem – radośnie padłyśmy sobie w objęcia. Te pierwsze sekundy już na zawsze określiły nasze relacje. Kochałam ją. Była lekiem na każde zło. Zjawisko „pierwszego wrażenia” tłumaczy także miłość od pierwszego wejrzenia (np. BMŻ).

Dlaczego tak się dzieje?

Jednym z najważniejszych mechanizmów psychologicznych jest „efekt aureoli”, nazywany też „efektem halo”. Sprowadza się on do tego, że nawet jedno dominujące wrażenie ma wpływ na ocenę danej osoby. Na tej podstawie jesteśmy skłonni do przypisywania jej innych pozytywnych lub negatywnych cech. Jeżeli poznajemy kogoś, to „pierwsze wrażenie” jest nie do wyparcia, mimo że aby uzyskać pełną ocenę delikwenta, musimy go lepiej poznać.

Co ciekawe, powstawanie pierwszego wrażenia jest rodzajem mechanizmu obronnego człowieka, który na jego podstawie ocenia, czy ktoś jest dla nas zagrożeniem, czy nie. Jest to cecha atawistyczna, odziedziczona po przodkach z odległych epok. Potwierdza to fakt, że za rozpoznawanie zagrożeń i przetwarzanie emocji odpowiedzialna jest neurobiologia – układ limbiczny w mózgu.

„Pierwsze wrażenie” wpływa na nasze życie, bo przesądza o relacjach międzyludzkich, nieraz dozgonnie (patrz ---> moja teściowa, BMŻ).

251. Od pierwszego wejrzenia

To jest tak. Patrzysz, widzisz pierwszy raz i już wiesz, że to będzie miłość dozgonna. Strzała Amora przeszywa szybciej, niż zdążysz pomyśleć. Macie tak?

Jakby tak się zastanowić, parę takich strzał utkwiło we mnie na dobre. Ciekawe, jakie strzały tkwią w Was?

Zakochać się od pierwszego wejrzenia można w człowieku, ale i w zwierzęciu, w roślinie, w przedmiocie, w zapachu, w miejscu, w zjawisku…

Tak pokochałam od pierwszej chwili na zawsze Króla Popu, gdy po raz pierwszy usłyszałam piosenkę „Say, Say, Say”, śpiewaną przez niego z Paulem McCartneyem. Byłam wtedy w ósmej klasie - dzisiaj jestem... mhm... ciut starsza.

Tak zakochałam się na wieki w Warszawie i Maderze, gdy po raz pierwszy postawiłam tam stopę.

 

Tak pokochałam moją Teściową, gdy po raz pierwszy powiedziałam jej „dzień dobry”. Była moją najlepszą przyjaciółką do śmierci.

Tak zakochałam się w zapachu Light Blue Dolce & Gabbana, gdy po raz pierwszy dotarła do mnie jego smużka. Zmieniam zapachy dla urozmaicenia, ale to do tego właśnie zawsze wracam. To „mój” zapach.

Tak pokochałam Blondyna Mojego Życia… Niestety, wygląda na to, że dozgonnie.

Tak zakochałam się w Rutgerze Hauerze, gdy bardzo, bardzo dawno po raz pierwszy zobaczyłam go w „Ślepej furii”. Pozostał na zawsze moim najulubieńszym aktorem.

Tak pokochałam „Rusałki” Witolda Pruszkowskiego, gdy po raz pierwszy zobaczyłam w oryginale to niesamowite światło. Żadne zdjęcie go nie odda.

A Wasze miłości od pierwszego (do ostatniego) wejrzenia, którym jesteście wierni? Jestem ich bardzo ciekawa.

250. Niecodziennik część 13 pt. „Teatralne kolczyki i klasyka debila”

1. A oto klasyka debila. Na zdjęciu poniżej wyglądam tak, a nie inaczej, bo jedna moja koleżanka uznała, że szkoda, żeby takie ładne i długie włosy (moje) marnowały się bez loków i fal. Przyniosła mi taki artefakt, który zobowiązałam się użyć. No to użyłam i z tego tytułu ujrzałam w lustrze wzorcowy okaz kretyna.

Zignorowałam obraz i poszłam w tym spać – zgodnie z instrukcją. Faktycznie, rano, po zdjęciu tego patentu, ujrzałam się piękną, polokowaną i pofalowaną jak falowana blaszka. Przez chwilę miałam złudzenia co do pokazania się tak atrakcyjną ludziom. Zupełnie jakbym zapomniała o tym, że moje włosy mają właściwości drutów telefonicznych. Zanim zeszłam z drugiego piętra i dotarłam do samochodu zaparkowanego przed blokiem, po lokach i falach nie było już śladu. Owłosienie głowowe prezentowało się jak zwykle.

2. Jakiś czas temu przyszła BEZCENNA przesyłka od Teatralnej. W niej zaś osobiście przez Nią sfilcowane kolczyki. Matulu, jakie cudne! Teatru, do końca świata Ci się nie wypłacę! 💖💖💖💖💖

3. Stałam się również posiadaczką zacnego kubka. Niby takie zwyczajne, nie za ładne nic, a motywuje jak cholera! Szukajcie motywacji na zdjęciu, a znajdziecie 😅.

4. W pergoli śmietnikowej zalągł się menel. Od trzech tygodni mieszka tam, robi pod siebie, a nad nim unoszą się roje much. Wiadomo, że śmietniki same z siebie nie pachną fiołkami, tym bardziej w lecie, gdy jest gorąco i wszystko rozkłada się z prędkością światła. Kloszard przebija stawkę znacząco, nie każdy potrafi AŻ TAK śmierdzieć. Współczuję sąsiadom, których okna wychodzą na stronę śmietnika. Dodatkowo łachmyta jest agresywny i ludzie zwyczajnie boją się chodzić ze śmieciami. Powiadomiona administracja na monity mieszkańców odpowiedziała, że… nie mogą nic z tym zrobić, bo gość jest agresywny. No, zajebiaszczo. To kto ma nam pomóc?! W ubiegłym roku zgłaszałam, że do mieszkania wlatują mi szerszenie (ja bym się z nimi dogadała, ale boję się o koty). Oddzwoniła za jakiś czas pani, informując mnie o tym, że odbyła spacer, obejrzała krzak bzu rosnący przed naszymi oknami i nie widziała żadnego gniazda. To by było na tyle. Idiotka.

5. Właśnie wykipiałam mleko w mikrofalówce. Żądam pomnika.

249. Stan używalności

Sprawa wygląda następująco.

Z wszystkich sił staram się wrócić do stanu używalności. Nie bardzo mi się to udaje, mam wakacje i najpodlejszy nastrój, a mimo to ciągnie mnie już do blogów. Zabieram się do napisania tej notki od kilku dni, podchodzę jak pies do jeża. Każda czynność sprawia mi trudność, nawet ukochane pisanie, jednak nie – nie poddam się i wygramolę się z tego Rowu Mariańskiego (Stachu, dziękuję Ci za doping! 😘), bo z doświadczenia wiem, że się da. Tylko nie zawsze szybko.

Bardzo serdecznie dziękuję tym, którzy do mnie w tym strasznym czasie dzwonili, esemesowali, pisali maile, wyrażali troskę i wsparcie na komunikatorach i w komentarzach na blogu. Jesteście wspaniali! 💕💕💕 Nawet te parę pozornie mało znaczących słów było dla mnie ważne, świadczące o tym, że są wśród Was liczne dobre dusze. Rozpraszało to także bardzo mroczne w tym czasie poczucie samotności. Przebieg epizodu depresyjnego generuje bowiem między innymi wyostrzenie wrażliwości. Pewni ludzie zawiedli, ci z mojego otoczenia w realu, ale Wy nie sprawiliście mi zawodu 💖 Założyliście mi na popękane serce opatrunek❤️‍🩹.

Zatem wracam, może nie od razu na pełnej petardzie, ale jednak.

248. Skutki uboczne życia

Kochani, jestem Wam winna wyjaśnienie. Nie wszyscy odwiedzający wiedzą, że choruję i leczę się na depresję. Trafił mi się aktualnie bardzo ciężki epizod i ledwo zdarłam się do komputera z łóżka, z którego prawie nie wychodzę, leżąc i patrząc w sufit. Proszę, dajcie mi jeszcze trochę czasu, dopóki się nie pozbieram. Wrócę do Was. Na pewno.

247. Literatura i życie

" — A na drugi raz... — dodał Wokulski kładąc mu rękę na ramieniu — na drugi raz... Gdybyś spotkał takiego człowieka... rozumiesz?... gdybyś spotkał, nie ratuj go... Kiedy kto chce dobrowolnie stanąć ze swoją krzywdą przed boskim sądem, nie zatrzymuj go...

 Nie zatrzymuj!..." (Bolesław Prus, Lalka)

"— Natura ludzka — ciągnąłem dalej — ma zakreślone sobie pewne granice, znosi radość, cierpienie i ból do pewnego jeno stopnia, a musi ulec, gdy je przekroczy. Nie należy przeto pytać, czy ktoś jest słaby, czy mocny, ale czy może udźwignąć brzemię cierpień swoich, bez względu na to, czy są one natury fizycznej, czy moralnej. Uważam, że równie niestosownym jest nazywać samobójcę tchórzem, jak gdybyśmy tchórzem nazwali chorego, który zmarł na żółtą febrę." (Johann Wolfgang Goethe, Cierpienia młodego Wertera)

 "Chciała upaść pod środek pierwszego wagonu, jaki zrównał się z nią; lecz czerwona torebka, której nie zdjęła z ręki, przeszkodziła jej, było więc już za późno; punkt środkowy minął ją. Trzeba było czekać na następny wagon. Ogarnęło ją uczucie, podobne do tego, jakiego doznawała zwykle, gdy kąpiąc się, wchodziła do wody, i Anna przeżegnała się. Odruchowy gest, jakim położyła na sobie znak krzyża świętego, wzbudził w jej duszy cały szereg młodzieńczych i dziecinnych wspomnień, i nagle mrok, zaciemniający już wszystko, rozprószył się, a życie objawiło się znowu, ukazując wszystkie minione chwile szczęścia. Anna nie spuszczała jednak spojrzenia z kół zbliżającego się drugiego wagonu. I w chwili, gdy punkt środkowy tego wagonu mijał ją, odrzuciła woreczek i, wsuwając głowę między ramiona, upadła na ręce pod wagon." (Lew Tołstoj, Anna Karenina)

 "Zakręciła klucz w zamku, i postąpiła prosto do trzeciej półeczki, tak dobrze wszystko zapamiętała; pochwyciła niebieski słoik, otworzyła go, włożyła w środek rękę, i wyjąwszy ją pełną białego proszku, jeść go zaczęła jak cukier. [..]  — Mała to rzecz, śmierć! myślała w duchu, zasnę, i wszystko się skończy!" (Gustave Flaubert, Pani Bovary)

"W niecały tydzień po tym powrocie do domu rozeszła się wiadomość o jego samobójstwie. Popełnił je, strzelając sobie z rewolweru w usta." (Zofia Nałkowska, Granica)

246. Wiem

Znam ludzi, którym w sercach zgasło,

lecz mówią: ciepło nam i jasno,

i bardzo kłamią, gdy się śmieją

 

Wiem jak ułożyć rysy twarzy

by smutku nikt nie zauważył.

 /Wisława Szymborska/

245. Gdzie?!

Chodzi o rzecz tak ulotnie definiowalną jak szczęście. Od czego zależy, czy człowiek jest szczęśliwy? Gdzie szukać szczęścia, jeśli się nim nie dysponuje? Jeśli ewidentnie brak nam poczucia szczęścia?

Nie ma magicznych tabletek na nieszczęśliwą duszę. To czego się trzymać?

Najpierw ustalmy, czego szukamy. Szczęście nie jest krótkotrwałą emocją. Polega na wewnętrznej zgodzie na życie takie, jakie się ma, przynajmniej tak definiuje je psychologia, a wspomaga filozofia. To poczucie spełnienia, dobrostanu i akceptacji tego, co daje nam los. No i świetnie. A co z człowiekiem takim jak ja, który nie potrafi się pogodzić? Nie mogę żyć tak jak chcę, a na to, co jest, nie ma we mnie zgody. Doskonale wiem, co sprawiłoby, że byłabym szczęśliwa, ale moje życie (przeznaczenie?) tego nie wie. Na pytanie zadane wprost: „Jesteś szczęśliwa?” (tak kiedyś zapytała mnie pewna szczęśliwa starsza pani) bez wahania odpowiadam również wprost: „Nie”.

Ktoś mógłby powiedzieć, że nie doceniam tego, co mam. Otóż pewne rzeczy doceniam, ale szczęścia nie czuję, nic na to nie poradzę. Większości zaś nie doceniam, ponieważ żyrafa ofiarowana mi w miejsce upragnionego słonia w ogóle mnie nie cieszy. Owszem, na odczepnego mogę okazywać zachwyt i zadowolenie, ale siebie samej nie oszukam. Sparafrazuję w tym miejscu Gombrowicza: „Jak cieszy, jak nie cieszy?” Kiedy leżą i kwiczą duże rzeczy, małe nie cieszą, nic nie poradzę. Żebym się nawet w kucki porobiła z wysiłku – nie cieszą.

Mówią, że szczęście nie jest zależne od rzeczy zewnętrznych, że jest w nas samych. Świetnie, tylko dlaczego grzebię w sobie i za cholerę nie mogę go znaleźć przez tyle już lat? Ile? – zapytacie. Dużo – odpowiem. Co najmniej dwadzieścia… Co ja pieprzę? Trzydzieści najmarniej.

Gdzie więc szukać tego szczęścia, którego nie ma we mnie ani koło mnie? Kto ma dla mnie receptę? Sąd wziąć szczęście, gdzie ono rośnie, ile kosztuje, czy mają to na Temu? Jak sprawić, żeby ostatnia myśl przed śmiercią nie była pełną żalu myślą o zmarnowanym, smutnym życiu?

Pisząc te słowa, siedzę zagrzebana w mule. Wokół mnie falują wodorosty.

244. Mój osobisty zestaw przetrwania

Zastanawialiście się kiedyś, bez czego nie moglibyście żyć? Takie pytanie wpadło mi do głowy podczas tkwienia na pisemnej maturze w charakterze ozdoby sali członka komisji. Najpierw zadałam je sama sobie i przemyślałam odpowiedzi. Otóż:

1. Cebula.

Być może w poprzednim życiu byłam indykiem, bo w aktualnym rąbię cebulę jak młockarnia. Robię to od najmłodszych lat – konkretnie od czwartego roku życia. Samą, na surowo, bez zbędnych dodatków, jak jabłko.

2. Dzieciątko.

Tego nawet nie trzeba tłumaczyć.

3. Internet.

Zapewnia mi kontakt z Wami. Bez niego moja lista ludzi lubianych byłaby o wiele krótsza.

4. Książki.

Cóż. Zwyczajne uzależnienie z korzeniami we wczesnym dzieciństwie. Wyniesione z domu, wyssane z mlekiem w proszku.

5. Mleko.

Co tu dużo mówić, kupuję całymi zgrzewkami, a jeżeli przypadkiem w lodówce znajduje się ostatnie pół kubka, dochodzi do ciężkich bojów między mną a Dzieciątkiem.

6. Noże i nożyczki.

Ostre narzędzia to moi (prawie, bo największym jest łóżko) najlepsi przyjaciele. Każdziuteńki nóż pieczołowicie ostrzę po każdym jednym umyciu. Jeśli nie „goli” włosków na skórze, to w moim pojęciu jest tępy jak najgorsi uczniowie.

7. Przyjaciele i dobrzy znajomi.

W zasadzie jestem złą kobietą i mizantropką, a jednak istnieją ludzie, których lubię i za którymi przepadam (wyobrażacie to sobie? 😅). Tyle że wybieram ich sobie sama i na własnych warunkach.

8. Sen.

Porządny sen, a nie jakieś pitu-pitu z budzikiem nastawionym na 6.00 w nocy.

9. Warzywa, owoce i nabiał.

Jestem maksymalnie trawo- i nabiałożerna. Innego sposobu żywienia sobie nie wyobrażam.

10. Zwierzęta.

Nie przypominam sobie takiego okresu w życiu, w którym nie byłoby w domu papug, psa, kotów, chomików, kijanek (!), rybek. Śmiało mogę powiedzieć, że są one gwarantem mojej równowagi psychicznej, którą i tak bardzo trudno mi utrzymać. Bez zwierząt do reszty bym zwariowała. Dom bez zwierząt jest zimny i taki jakby… nieludzki.

A Wy? Bez czego nie moglibyście żyć?

243. Wszyscy kłamią

Nie wiem, jak Wy, ale ja kocham Gregory'ego House'a. Jest cudownie cyniczny i gardzi głupotą. Jednak nie moja miłość do doktora House’a jest przedmiotem moich dzisiejszych przemyśleń, a jego sztandarowe hasło: „Wszyscy kłamią”.

Na ten temat zostały przeprowadzone badania. Przeciętny człowiek kłamie od 2 do 200 razy dziennie. No tak, wystarczy, że powiem nielubianej koleżance "miło cię widzieć" albo wieszakowi na ciuchy (chodzącemu kościotrupowi, znaczy się), że pięknie wygląda w tej garsonce. I co? Już mamy 2!

Po co kłamiemy? Z wygody, ze strachu, żeby podrasować swój wizerunek, uniknąć konsekwencji, zdobyć korzyści. Niektórzy ludzie są mitomanami, jak jedna koleżanka polonistka z mojej szkoły. Istnieją także drobne nieprawdy wypowiadane z grzeczności lub troski o innych. Wszyscy kłamią, choć nie zawsze robią to w złych intencjach. To po prostu cecha cywilizacji, która ucieka się do uprzejmych kłamstewek, żeby nie sprawić komuś przykrości. No bo gdyby ludzie zaczęli mówić sobie wyłącznie szczerą prawdę, większość relacji rozpadłaby się przed najbliższym czwartkiem.

Jesteście prawdomówni? Na pewno?

Prawda wygląda tak, że niemal każdy codziennie wypowiada zdania, które są bardziej rytuałem niż prawdziwym komunikatem. Na przykład:

„Musimy się kiedyś spotkać”. Nie, nie musimy. Obie/oboje o tym wiemy. To zdanie wcale nie oznacza chęci spotkania, jest tylko pustym konwenansem.

Dzieciątko o poranku: „Zaczekaj na mnie, już wychodzę”. To jedno z jej największych osiągnięć. Stoi jeszcze w ręczniku, suszy włosy, szuka drugiego buta i dopiero zastanawia się, czy umyć zęby, ale już informuje, że wychodzi. W rzeczywistości od wyjścia dzieli ją jeszcze minimum dwadzieścia minut i kryzys egzystencjalny przy wyborze ubioru.

Mnożymy też kłamstwa gastronomiczne w stylu: „Pyszne!”. To szczególnie popularne podczas rodzinnych spotkań. Ciotka podaje ciasto o konsystencji mokrego tynku, ale wszyscy zgodnie cmokamy z uznaniem, bo nikt nie chce zostać tym, który zniszczył rodzinne święta jednym szczerym wyznaniem.

Standardowe pytanie: „Co słychać?” wcale nie oznacza troski o czyjś stan. Nikt nie oczekuje zwierzeń i szczerej odpowiedzi. Klasycznie należy odpowiedzieć: „W porządku”, nawet jeśli piętnaście minut wcześniej płakało się nad rachunkiem za prąd.

A kłamstwa zawodowe? „Zapoznamy się z pani CV i oddzwonimy.” Nie oddzwonią. „Chętnie to zrobię”. Nie, wcale nie mam ochoty na dodatkowe, niepłatne zadania!

Albo: „Przeczytałam/em regulamin”. Nie. Nikt nie przeczytał. Klikając „Akceptuję” przy regulaminie liczącym 148 stron, wyrażam dokładnie taką samą prawdę jak politycy PiS w czasie kampanii wyborczej.

Znajomemu umiera ktoś bliski i od razu składamy mu kondolencje: „Bardzo ci współczuję”, „Przykro mi”. Nie. Nie współczuję i nie jest mi przykro, raczej bardzo mi z tego powodu wszystko jedno, bo nawet tej osoby nie znałam.

My, komentujący na blogach też kłamiemy, np. udając, że dany post nas interesuje, że podobają nam się byle jak zrobione zdjęcia, że akceptujemy niechlujny język albo notki pisane przez AI.

Kiedy komuś dziękuję za coś, za co nie czuję się wdzięczna, słyszę: „Nie ma za co”. Owszem, nie ma za co, ale tak wypada.

Setki małych kłamstw istnieją codziennie i mają się dobrze. Być może nawet są konieczne, bo prawda prawdą, ale ktoś przecież musi mi powiedzieć, że ładnie wyglądam 😁 🤣.

Ciekawe jest także bardzo często występujące zjawisko – okłamywanie samego siebie. Niestety, nie posiadam tej umiejętności, a przydałaby się, aby móc wyprzeć niewygodne fakty albo uwierzyć w rzeczy, które poprawiłyby mi samopoczucie.

Oczywiście hasło „wszyscy kłamią” nie oznacza, że każdy człowiek jest zły lub nieuczciwy, pokazuje raczej, że drobne nieprawdy są częścią codziennych relacji międzyludzkich.

To właściwie dobrze, czy źle?

242. Moje miasto rechocze

No tak, rechocze. Ze studni na Rynku wydobywa się rechot, a gdy do niej zajrzeć, można zobaczyć ogromną miedzianą ropuchę.

Ropucha Romilda w studni

Inne miasta mają smoki i bazyliszki (gady), a my mamy oryginalnie – płaza! W historii miasta istnieje żabia legenda. Otóż zanim powstał Rzeszów, tereny, na których został założony, były porośnięte lasami i poprzecinane rozlewiskiem Wisłoka. Te wilgotne, podmokłe tereny nazywano rechowiskami. Podobno to od nich miasto wzięło swoją nazwę. Chóry kumkających żab i ropuch słyszalne były w całej okolicy.

Tak więc powstały już gród otoczony był tajemniczymi bagnami i mokradłami. W niewyjaśnionych okolicznościach zniknęła tam małżonka księcia, która zapędziła się w tę okolicę wraz ze świtą w czasie polowania (dobrze jej tak!), a po niej woje i inni śmiałkowie wysłani na poszukiwania. Zdesperowany książę wyruszył więc sam na poszukiwanie, a gdy dotarł nad bagnisko, żabi rechot ułożył się w ostrzeżenie: „Uciekaj!” Książę ocalił życie, zwiewając stamtąd w podskokach. Tajemnica polegała na tym, że mieszkającymi tam milionami żab i ropuch władała królowa – gigantyczna ropucha. Gdy do jej królestwa zbliżali się ludzie, porywała ich i zamieniała w żaby. Od ropuszej królowej uwolnił miasto dopiero tajemniczy przybysz grający na flecie. Odczarował ludzi pozamienianych w płazy, a grą na flecie uśpił wielką ropuchę i grał tak długo, aż jej sen zamienił się w sen wieczny (podlec jeden! 😑) Uznano, że same żaby nie są zagrożeniem, wręcz przeciwnie, potrafią ostrzec i uratować człowieka przed zagrożeniem. Rechot przedzierzgnął się więc z uciążliwego hałasu w znak opieki.

Żab było coraz więcej i więcej, a miejsce to nazwano Żabnikiem. Gdy do Rzeszowa przyjeżdżał ktoś z zewnątrz, drogę wskazywał mu specjalny człowiek, który starał się przebić przez głośny rechot gwizdaniem. Bezpośrednio pod Rzeszowem znajduje się wieś Pogwizdów, która właśnie od tej czynności wzięła nazwę. To już nie legenda.

Dziś w rzeszowskich podziemiach mieszka sympatyczna Ropucha Romilda, która opowiada historię miasta, a sama jest strażniczką legendy. Pilnuje podziemnych przejść i dróg wodnych, które niegdyś łączyły miasto z fosą zamkową. Również w podziemiach znajduje się interaktywne kino, prezentujące wystawy płazów i gadów. Po drodze można spotkać gadżety wydające żabie i ropusze odgłosy.

W samym Rzeszowie, w licznych ciekach wodnych, stawach i w Wisłoku mieszkają głównie: żaby zielone, żaby brunatne, ropuchy szare, ropuchy zielone i ropuchy paskówki. Są to pożyteczne zwierzątka, zjadające ogromne ilości owadów i ślimaków. Wszystkie płazy objęte są ochroną i trzeba przyznać, że bardzo podoba mi się społeczna inicjatywa polegająca na przenoszeniu ich w bezpieczne miejsce, gdy znajdą się na ulicy.

Żaba na studzience

Żaba w pobliżu Rzeszowskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji

Siostra Romildy w podziemiach

241. Na dowolnie wybranym boku

„A tymczasem leżę pod gruszą

na dowolnie wybranym boku

i mam to, co na świecie najświętsze –

święty spokój.”

Tak wyśpiewała Maryla Rodowicz, można powiedzieć, że moje życiowe motto. Zawsze powtarzam, że moim ulubionym świętym jest święty spokój.

Święty spokój oznacza dla mnie ciszę i bycie samą w danym momencie. Żeby nikt niczego ode mnie nie chciał. Żeby nikt niczego do mnie nie mówił, bo musiałabym odpowiedzieć, a nie chce mi się otwierać gęby. Żebym mogła robić to, na co właśnie mam ochotę.

Już kiedy byłam nastolatką, izolowałam się w mieszkaniu, zamykając drzwi od mojego pokoju. Pamiętam, jak tato dociekał, pytając mamę: „Dlaczego ona się tak zamyka?” Nie wiem, czy znalazł odpowiedź.

Izolacja czy samotność mają złą reputację, a niesłusznie. Potrafią być spokojne, wygodne i przyjemne. W dzisiejszych czasach są wręcz luksusem. Lubię samotność, bo w niej wszystko zwalnia, a ja nie znoszę się śpieszyć. W samotności można tak po prostu być, bez tłumaczenia się, bez ciągłego reagowania, bez konieczności dopasowywania się do cudzych humorów i oczekiwań. To właśnie samotność daje święty spokój. Świat bez przerwy hałasuje, tymczasem ja kocham ciszę i uważam ją za najpiękniejszą muzykę. W ciszy mogę wreszcie usłyszeć siebie. Pomyśleć. W samotności jest czas na własne zainteresowania i własne tempo życia. Można czytać książkę przez pół dnia, pić kawę, pisać wiersz, pisać post na blog, wymyślać nowości do art journala, głaskać koty albo nic nie robić i wcale nie jest to strata czasu, ale konieczny odpoczynek. Samotność także nie ocenia. Nie daje mi niechcianych dobrych rad, nie pyta, dlaczego słucham podcastów Filipa Chajzera albo dlaczego jem kanapki z żółtym serem o dwudziestej trzeciej trzydzieści. W samotności można być sobą w najbardziej zwyczajnej wersji – w dresie, zmęczonej, rozczochranej, milczącej i kompletnie niegotowej na kontakty z ludźmi. Poza tym… ja bardzo dobrze czuję się we własnym towarzystwie i nawet lubię ze sobą pogadać. Nie potrzebuję niczym zagłuszać pustki, bo nie ma jej we mnie.

Dlatego lubię samotność. Nie dlatego, że nie lubię ludzi. Po prostu czasem najbardziej potrzebuję chwil, w których nikt niczego ode mnie nie chce. Święty spokój jest dziś dobrem luksusowym. Ludzie zachowują się tak, jakby odpoczynek był czymś podejrzanym. Tymczasem święty spokój to nie lenistwo, tylko chwila, w której człowiek odzyskuje energię. Nie musimy być przez cały czas "produktywni".

Odnoszę wrażenie, że ludzie boją się ciszy, bo wtedy zostają sami ze swoimi myślami. Zagłuszają je telewizorem, muzyką, rozmowami telefonicznymi o niczym. Boją się… siebie?