271. Niecodziennik nr 15 pt. „Nagrody i wstrząsy”

1. Jeszcze w październiku kopnął mnie zaszczyt – zdobyłam kolejną nagrodę, tym razem w dużym ogólnopolskim konkursie poetyckim w Koninie. Zajęłam II miejsce i z przyjemnością przytuliłam przelew 😊.

2. Oczekuję następnej nagrody, tylko w dziedzinie innej niż poezja. Jak sądzę, Komitet Noblowski już nad tym pracuje. Już kiedyś o tym pisałam, że jestem wzorową prokrastynatorką i właśnie w tej dziedzinie (poza spaniem) mam największe osiągi. W lutym tego roku kupiłam sobie krzesło do komputera. Przywieziono mi je w dużym pudle, które to pudło stało raz w przedpokoju, raz w moim pokoju, raz w kuchni i tak w kółko Macieju. Jak myślicie…? Tak, dobrze zgadujecie! Rozpakowałam je i poskładałam mebel.. w ostatnią niedzielę. Odkładałam to przez 9 miesięcy! Ohne Kommentar.

3. Kilka dni temu otrzymałam tajemniczą przesyłkę opatrzoną na pudełku podziękowaniami w rozlicznych językach, spośród których rozpoznałam tylko polski, niemiecki i norweski. No tak, jeszcze ten pogański angielski.

Nie mogłam dociec, kim jest ów poliglota, bo nazwisko mi nic nie powiedziało, a imienia był tylko inicjał. Przeprowadziwszy śledztwo godne Sherlocka Holmesa, doszłam do wniosku, że autorką niespodzianki jest Ania, a te rozliczne podziękowania muszą dotyczyć wysłanych jej tomików poezji (odebrała w Polsce siostra Ani). Aniu, jeszcze raz dziękuję!

4. W czasie krakowskiej strzelaniny na Rynku znaleźli się mój brat cioteczny z żoną i córką. Kuzyn nie mógł dojść do siebie do końca dnia, a jego żonę trzęsło do poniedziałku. Swoją drogą, logika mediów powala. Najpierw zdjęcie mordercy obiega kraj bez przeszkód, a po kilku dniach zasłania mu się oczy czarnym prostokątem. Wieder einmal ohne Kommentar.

5. Na Facebooku należę do kilku grup z nazwą mojego miasta. Algorytmy podsuwają mi niestrudzenie kolejne. W piątek otworzyłam stronę i oniemiałam. Moim oczom ukazała się nazwa naszego seminarium duchownego. Nawet nie zwróciłabym uwagi i przewinęłabym dalej, gdyby nie to, że mój wprawny wzrok wyłowił na jednym ze zdjęć „na wierzchu” znajomą twarz. Miotnęło mną na boki. Weszłam… tak! To on. Mój uczeń i, co gorsze, wychowanek! No to ładnie go wychowałam… 😖

️6. I nie. Nie jestem patriotką. Dzisiejsze święto ani mnie ziębi, ani grzeje. Do wszelkich akademii ku czci i państwowych obchodów czegokolwiek czuję żywą niechęć. Swoją drogą, od dawna dręczy mnie pytanie, dlaczego należy się szacunek kawałkowi tkaniny (fladze) i brzydkiej żołnierskiej piosence (hymn), a jego brak jest karany, podczas gdy nikt nie karze odpowiedzialnych za głodne dzieci i staruszków żyjących w skrajnej nędzy w naszym kraju.